Selecteer een pagina

“Mijn collega’s noemen mij knuffelmarrokaan.”
Oh?! Wat vind je daarvan?
“Ik vind het niet erg hoor. Ik lach  erom.”

Ik viel stil. Weet even niet hoe ik moet reageren. De impact van haar woorden groeien in de stilte.

Waarom noemen ze jou knuffelmarrokaan?
“Ik weet het niet.”
Heb je het ze ooit gevraagd?
“Nee, maar ik denk dat ze het lief bedoelen.”
???

Labels zijn kleinerend en kleingeestig

Begrijp me goed, we hebben allemaal een label voor elkaar. Gecreëerd door onze split-second ‘goed’ of ‘slecht’ instincten. Onze comfort-zone dat mensen verdeelt in ‘veilig’ en ‘gevaar’. Dat de wereld verdeeld in gemak en ongemak. In dit geval is de label:  knuffelmarrokaan. Dit gebeurt intercultureel en intracultureel. 

Ik vind het alles behalve lief. Ik vind het kleinerend en kleingeestig.  De knuffelmarrokaan die alles weglacht, in tegenstelling tot de Marrokaan die je niet wilt knuffelen? Anno 2021 kan dit écht niet! 

Wat gebeurt er dan als zij voor zichzelf opkomt? Is ze niet meer knuffelbaar? Verliest ze haar aaibaarheidsfactor? En, welke eigen overtuigingen houden haar in toom?

Je gaat niet tegen autoriteit in?
Je veroorzaakt geen conflict op je werk?
Je houdt je rustig want dan gebeurt er niets?
Zo erg is het toch niet?
Het is tenminste goedbedoeld?

Door te lachen heeft zij ervoor gezorgd dat het normaal is dat ze ‘liefkozend’ knuffelmarrokaan genoemd wordt.  Dat is beter dan een ander soort Marrokaan. Wacht eens even daar heb ik een label voor: institutionele discriminatie. 

 

Labels groeien in stilte

Dit brengt mij bij een andere klant, vrouw en half dertig, die vertelt dat ze tijdens haar studie telkens de label kreeg van ‘agressief’. Dit gebeurde wanneer ze ergens voor opkwam of een discussie met iemand aanging. Haar felle stem of gepassioneerde reactie kreeg de label ‘agressief’.

“Doe eens niet zo agressief!”

Eigenlijk hetzelfde als wat mijn (witte) man doet wanneer ik in een discussie opgewonden praat.

Zijn “zeg, doe eens even rustig”, stuit op grote irritatie bij mij. 

Anyway, terug naar mij klant. In de loop der jaren werd haar steeds meer de mond gesnoerd, totdat zij haar stem en, haar zelfvertrouwen verloor.

De boodschap die zij steeds kreeg was dat zij in de pas moet lopen met de heersende westerse bedrijfscultuurnormen. De vraag is ook of een man dezelfde reactie zou ontlokken als een vrouw. 

 

Labels zijn enkelvoudige verhalen

die van generatie op generatie doorgegeven worden.

 👉🏼 Het verhaal van de ‘agressieve zwarte vrouw’.
 👉🏼 
Of, het verhaal van de knuffelmarokkan.
 👉🏼 
Of, van de arrogante Hindoestaan. Zoals een coach ooit tegen mij zei nadat hij mijn CV had gelezen. Hij vroeg zich af of ik echt zoveel had gedaan als wat er op stond. Dat was de eerste keer in Nederland dat ik bewust werd van mijn etniciteit en dat de buitenwereld mij zo kan zien.
 👉🏼 Of mijn zachtaardige, hyperintelligente neef die op zijn werk, wanneer hij gevraagd wordt naar de betekenis van zijn Arabische naam, niet durft te vertellen dat hij Moslim is. Bang voor de labels. 
👉🏼 Of van de vreemdeling, nieuwkomer, migrant, iemand met een migratie-achtergrond (veel te lang), buitenlander, allochtoon, kleurling die banen en voorzieningen inpikken.

Maar ook labels die wij elkaar geven ongeacht kleur, gender, cultuur en geloof. Want het is natuurlijk écht niet zo dat labels alleen gaan over geloof of etniticiteit. Sublabels als: dun, dik, lang, kort, smaak, smakeloos, sterk, zwak, succesvol, loser, dom, slim, luid, stil, hoogopgeleid, laagopgeleid… schieten ons te binnen als we naar een ander kijken. Gevolgd door overkoepelende labels die allemaal gaan over

✔️ geschikt
❌ ongeschikt

✔️goed
slecht

✔️gemak
ongemak

 

Lose the label

Makkelijker gezegd dan gedaan. Het is zo verweven is alles wat wij doen. terwijl ik dit aan het schrijven ben poppen ook labels die ik mijzelf geef omhoog. Ik zal je vertellen dat ze negen van de tien keren negatief zijn.

De komende 3 dagen worden onze labels op de proef gesteld wanneer wij gaan stemmen op een partij. Politieke partijen opereren per definitie vanuit labels. 

Om je bewust te maken van de zin en onzin van labels heb ik twee onderzoeken voor je bedacht. 

1. Onderzoek voor de labelplakker

Pak een schrift, ga er lekker voor zittenen schrijf je antwoorden op. Je kan deze oefening alleen of met anderen doen. Maak er een maar een Corona-activiteit van. 

1. Welke (bewuste, onbewuste) mensenlabels deel jij uit? Schrijf ze zonder al te lang na te denken, uit.
2. Kies er vervolgens één.
2. Wanneer is deze ontstaan?
3. Welk verhaal schuilt hierachter? 
4. Is het jouw verhaal of een verhaal dat doorgegeven is?
5. Welke feiten heb je om jouw label te staven?
6. Zijn deze gebaseerd op empirisch onderzoek (individueel wetenschappelijk onderzoek)?
7. Bij hoeveel mensen?
8. In hoeverre is jouw label gegrond?
9. Wist je dat labels een houdbaarheidsdatum hebben. Is jouw label nog houdbaar?
10. Hoe zit het nu met je andere labels? 

 

2. Onderzoek voor de labelhouder

1. Welke labels krijg jij opgeplakt?
2. Kies er één. Hoe ga jij ermee om?
3. Als je wel een reactie geeft, hoe wordt deze ontvangen door de labelplakker?
4. Is dit de reactie die je wilt?
6. Raak je je label kwijt? Of, wordt het steeds minder? Of…
5. Als je geen reactie geeft, waarom is dat?
6. Welke denkbeelden, veronderstellingen zitten hieronder?
7. Zijn deze gebaseerd op een verhaal?
8. Waar komt dat verhaal of verhalen vandaan?
9. Is dit verhaal of zijn deze verhalen nog relevant?
10. Passen ze in het klimaat van de tijd waar we nu in leven?
11. Waarom?
12. Labels hebben een houdbaarheidsdatum. Is jouw label nog houdbaar?
13. Waarom?
14. Hoe zit het met je andere labels?

Je beseft wel dat wij allemaal zowel labelhouders als labelplakkers zijn? Maar we hebben één label die ons bindt: mens. 

Laat je mij weten wat de uitkomst is van jouw onderzoek? Wil je er gezamelijk over praten? laat het mij weten. Ik organiseer graag een gelegenheid waarin we er open en eerlijk over kunnen praten.

De fabel van de label

Wat ik er zelf aan wil doen? Een positief klimaat creëren waarin we hierover praten zonder schroom en schaamte en zonder nieuwe labels te bedenken. De heersende achterhaalde overtuigingen, denkbeelden en veronderstellingen blootleggen. De fabels ontkrachten en échte verhalen met elkaar delen. 

Laten we verbinden zonder oordeel. Elkaar accepteren in plaats van tolereren. Nieuwe menselijke verhalen creëren in plaats van ongegronde fabels volgen.

Last but not least: stem op een vrouw!

 

Waheeda reisde op haar 17e van Engelstalig Guyana naar Nederland. Zij is van oorsprong Engelstalig en heeft hier de Nederlandse taal geleerd. Ze is een eigen wijze vrouw en liefhebber van verhalen met een onwrikbare positieve en creatieve mindset en een onuitputtelijke bron van ideeën. Ze heeft ruim 20 jaar ervaring in leiderschap, ondernemen, mens, organisatie, arbeidsmobiliteit, veranderingen, transities gepaard met levenslessen, tegenslagen, crisissen, tragediën en successen.

Ze heeft als missie jou te inspireren en aan te moedigen om te gaan en staan voor je échte verhaal (Woordkracht), je ware betekenis (Hartkracht). Je doen in lijn te brengen met je verhaal & betekenis (Daadkracht). Jezelf te bevrijden. Vanuit je eigen waarde(n) en eigen verhaal te leven, werken, ondernemen en/of te leiden. Al haar storytelling en coaching programma’s, sessies, methodieken en  creativiteit zijn hierop gericht. 

Zij streeft naar een wereld waarin wij oordeelloos naar elkaars verhalen luisteren en (nieuwe) collectieve, menselijke verhalen maken. Verhalen die gaan over verbinding en die ons verbinden. Een wereld waarin  wij de kracht en kunst beheersen om onze verhalen op waarde te schatten en te ontdoen van schroom en schaamte.

www.impactstories.nl          info@impactstories.nl

× Vragen?